Welkom

Lieve familie en vrienden,

Lees de site van onder naar boven voor het inleidende verhaal. Alle updates staan namelijk bovenaan.

 

Lars in Manila

Hallo allemaal,

Hier mijn eerste bericht vanuit Manila!

Ik ben gisteren 15u lokale tijd aangekomen na een reis van:
Amsterdam - Frankfurt = 4u
Wachten op frankfurt luchthaven = 4u
Frankfurt - Doha (Qatar) = 6u
Wachten op Doha (Qatar) = 1 1/2u
Doha (Qatar) - Manila (Filippijnen) = 9u
Totaal = 24 1/2u
en ik kan je vertellen, ik was redelijk brak bij aankomst. De treinreis van Amsterdam naar Frankfurt was redelijk ontspannen, instappen-filmpje kijken-lunchen-uitstappen. De 4u vlogen voorbij. Het wachten op Frankfurt luchthaven was ook goed te doen. Ik kwam rond 10:30 aan met de trein en binnen 15 minuten stond ik bij de incheckbalie van Qatar Airlines (waarmee ik vloog) Inchecken kon pas vanaf 13u dus even gegeten en  gedronken. Toen ik 10:30 aankwam bij de balie stonden er al mensen in de rij :S. Na mijn lunch kon ik vrijwel direct inchecken en door paspoort controle. Achter de douane nog een klein drankje gedaan en vervolgens aanboord.

De beveiliging achter de douane werd geregeld door het bedrijf: All Airline Security, wat heel subtiel door de Duitsers werd afgekort tot A.S.S. Kortom, op alle jasjes, colbertjes, etc stond groot op de rug of boven het borstvakje ASS. Altijd grappig.

De eerste vlucht ging wederom voorspoedig. Qatar Airlines is een zeer geaffanceerde luchtvaartmaatschappij met voor elke passagier een eigen schermpje met entertaining menu. Hieruit kan men een selectie maken uit de 96(!) films, series, etc. Kortom, Lars in zijn nopjes! Hoewel ik op internet een stoelkeuze had gemaakt met extra beenruimte bleek in het vliegtuig hier weinig van terecht te zijn komen. Ik kreeg de stoel met de minste beenruimte ACHTER de stoel met de meeste beenruimte.... De plaats waar normaal de voeten kunnen worden geplaatst werd ook nog eens belemmerd door een grote metalen box, Lars niet blij dus. Na dit vriendelijk te hebben gemeld bij het personeel van Qatar Airlines werd dit snel opgelost door een vriendelijke Filippijnse die wel wilde ruilen. :)
Het personeel was zeer vriendelijk en reageerde leuk op mijn "leuke acties" waarvan 1 wel de moeite waard is om te vertellen.

Tijdens het serveren van van het eten (waarbij ik steeds als eerste van het hele vliegtuig mijn eten kreeg omdat ik online een "high fibre meal" had doorgegeven) wordt er door het personeel gebruikt gemaakt van het "stewardess-knopje" dit knopje, met bijbehorend signaal en lampje wordt gebruikt wanneer er iets ontbreekt of er iets op is bij het serverende personeel zodat het andere personeel hierop kan reageren. Dit knopje/lampje bevond zich, hoe kan het ook anders, boven mijn hoofd en was hetzelfde lampje+signaal wat afgaat wanneer ik op mijn "stewardess-knopje"  indruk. U voelt hem al aankomen. Toen een serveerster gebruikt maakte van dit knopje kon ik de verleiding niet weerstaan om, nadat zij op het knopje had gedrukt, mijn knopje "meerdere malen" te gebruiken wat door het overige personeel niet in dank werd afgenomen. Zij dachten dat deze serveerster continu op het knopje aan het drukken was en reageerde "minder plezierig" De stewardess dacht dat het knopje kapot was todat zij mij zag lachen, zij ook lachen en zo werd het zeer gezellig aan boord.

De overstap op doha duurde wat langer vanwege een kleine vertraging van ongeveer een uurtje. Op deze vlucht werd het pas echt duidelijk dat er vrij weinig westerlingen de Filippijnen bezoeken. Slecht een handje vol westerlingen aan boord van dit vliegtuig. Het probleem van de beenruimte deed zich, hoe kan het ook anders, ook voor op deze vlucht. Maar met een vriendelijke melding hiervan aan het personeel werd dit weer snel opgelost.

Bij aankomst op de luchthaven kwam ik in gesprek met een Franse jongen die blijkbaar nog nooit alleen en/of zo ver had gevlogen. Zeer zenuwachtig vroeg hij mij of ik zijn immigratie formuliertje even wilde doorlopen om te kijken of het goed was ingevuld, geen probleem uiteraard :)

Bij het ophalen van mijn bagage direct een vlucht geboekt naar Palawan met CEBU Airlines, dit moet een erg mooi eiland zijn waar ik enkele dagen op wil vertoeven.

Op de luchthaven een taxi geregeld bij de officiele airport taxi standplaats (zou gezeur moeten voorkomen) maar naast het feit dat ik een keurig nette "coole" taxi kreeg was mijn chauffeur eentje zoals ze bijna allemaal zijn. Klagen over hoe weinig ze verdienen enz enz. en dat de enige manier om goed rond te komen met zijn 4 kinderen was door de fooi van de klanten.... Gaaaaap, dit verhaal hoor je dus overal.

Mijn hotel "Pension Natividad" is een goede keuze en om van te voren te reserveren ook want het zat helemaal vol. Na een rondje over de boulavard te hebben gelopen en wat te hebben gegeten ben ik direct naar bed gegaan, ik was bek af.

Vandaag (4 juli) bijkomen van mijn reis op de Lars manier, wat inhoudt:
- Minimaal 10u slapen (Is gelukt, van 21u tot 9u)
- Opstaan en rustig ontbijten
- Op zoek naar een shopping mall (met airco) en hier wat spulletjes aanschaffen (pre-paid sim + stekker convertor)
- Een bioscoopje pakken (a 1,80 eu) (Transformers!)
- Weblog bijwerken

Mijn planning vandaag is nog om naar het oudste gedeelte van de stad te gaan en een lokale markt te bezoeken.

Op dit moment zit ik nog in de shopping mall en wederom valt me op dat er weinig westerlingen zijn. Slechts een handje vol heb ik er gezien.

Mijn "nieuwe" gsm nummer is: +63 9063287374. Bellen en SMSen kan beide naar mijn nr.

Ik ga nu eens even lekker lunchen en vervolgens naar het oudste deel van de stad. Groetjes!!

laatste bericht uit ziekenhuis

Maandag 13 Maart hebben de doktoren mijn (getransplanteerde) been uitgebreid bekeken. Een wonder want ik voelde mij net een milk-shake!

Ze waren erg tevreden, en de dagen daarna is fantastisch gewerkt aan het thema "Marjolijn naar huis"! Het zogenaamde "pijn team" buigt zich over de medicatie voor de komende tijd. De psychiater had een (prettig) afsluitend gesprek. Thuis hulp is geregeld en natuurlijk ook de rolstoel, looprek, en een bed voor in de huiskamer.

Ik verheug mij erg om naar huis te gaan, al zal ik wel na 7 weken er moten wennen en het rustig aan moeten doen. Thuis komen maakt ook ons gezin weer compleet. Ik heb de mannen er gemist en ook het thee leuten met Kirsten en vriendinnen. Toch ben ik vreselijk verwend met al het bezoek en aandacht. Hartstikke bedankt allemaal! Vooral de kaarten waren fantastisch. Iedere dag een stapeltje openen en ophangen. Ik heb er veel naar gekeken en in moeilijke momenten had ik steun bij het idee dat iedereen aan mij heeft gedacht. Nogmaals heel erg bedankt allemaal! Ik heb de kaarten in een speciaal boek ingeplakt, en samen met wat aantekeningen van mijn verblijf in de VU heb ik een goede herinnering aan een moeilijke periode. Totaal zijn er trouwens 200 kaarten bij mij binnen gebracht door de verpleegsters.

Deze laatste dagen ben ik druk bezig met oefenen! Ik loop met een looprek en met stokken. Traplopen heb ik ook geleerd en mijn voet gaat ook vooruit. Hij staat nog geen 90 graden maar zit wel stoer in een allstart sportschoen (geeft goede steun). Revalideren ga ik in de poli van het VU ziekenhuid en heb er alle vertrouwen in.

Tot ziens allemaal. Het voorjaar komt eraan en we zien dat ook de dagen langer worden: positief dus!

Liefs,

Marjolijn.

 

Zaterdag 4-3-2005

Hallo iedereen,

Ik heb het behoorlijk druk gehad de afgelopen weken(Lars) en ben ook nog eens een weekje weg geweest vandaar geen update.

Allereert hebben we twee winnaars (winnaressen eigelijk) dit zijn:
Myrthe en Ria! Zij zaten er het dichste bij met beide 130 kaarten. Het waren er op het moment van de wedstrijd 128.

Daarnaast moet ik iets opbiechten, Marjolijn had een leuke tekst voor het weglog geschreven welke ik echter ben krijtgeraakt.

Ik zal daarom vragen of ze zondag iets nieuws schrijft zodat ik dit maandag avond kan plaatsen.

De algemene situatie is nu dat zij geestelijk weer herstelt is, zie wil weer alles regelen en zit dan ook geregeld met de agenda op haar schoot de plannen van de fam. van den Berg in goede banen te leiden.

Haar been is er echter toch iets minder aan toe. De V.A.C. pomp zit er dan ook op om de weefselgroei te stimuleren. Ze zou afgelopen vrijdag een huidtranspantatie krijgen om de wond enigsinds af te dekken. Dit is echter niet doorgegaan en verplaatst naar maandag.

Maandag avond zal hier een complaate nieuwe txt van Marjo komen te staan. 

donderdag 16-02-06

Laatste verslag vanuit het VU-ziekenhuis door Marjolijn persoonlijk !!

 

Vandaag is de “pomp”weer vervangen.

Twee keer in de week wordt er een soort folie over de wond en been geplaatst.

Met een ingenieus systeem wordt dit  verbonden met een draagbaar motortje, (ter grootte van een ouderwetse typemachine). Het motortje zuigt continu wondvocht en andere afvalstoffen uit mijn been.

De wond wordt dus schoon !!!!!!! en de huidcellen worden geactiveerd om zich te vermeerderen. Op deze manier hoopt men dat het “gat”in mijn been zich grotendeels weer opvult met “eigen materiaal”!!! Ik hoop het ook want het is een langdurig en ook pijnlijk proces tot nu toe.

Oproep aan alle Fans van deze site: ”Hoop mee op een vlot genezingsproces van het been van Marjoijn !!”

Omdat er niet veel gebeurt op deze afdeling ben ik vandaag begonnen met een kleine ludieke weddenschap.

Wie wil mag geheel vrijblijvend meedoen aan  de volgende vraagstelling:
”Wie weet hoeveel kaarten Mar al heeft ontvangen in het ziekenhuis. ????

De telling van deze kaarten startte op vrijdag 27 januari j.l.

De laatste kaarten die meegeteld worden vallen op zaterdag 25 februari a.s. op mijn ziekenbed.

Een beëdigde jury ( Geurt en Daniel van den Berg ) zullen de kaarten tellen en de uitslag komt op de site !!!

Doe allemaal leuk mee, je weet maar nooit.!!!

Kleine hint van het slachtoffer zelf: “Elke dag lig ik weer versteld en ben ontzettend blij met alle aandacht”.

Je kunt jouw antwoord noteren op de site als Lars dat even wil regelen !?!?!!!!

(Lars regelt dit :), iedereen kan met zijn naam een reactie op deze weblog geven, dit is dus ook voor andere zichtbaar)

Vergeet je naam niet in te vullen.

Degene die wint mag met mij over enige tijd een dagje gezellig uit. (De Hortus Botanicus van de VU schijnt bijzonder mooi te zijn !!).

Verder optimistisch nieuws is dat men heeft gevraagd of wij een bed kunnen plaatsen in de huiskamer (Antwoord: “Wel drie als je wilt!!!!!!”)

En als laatste toegift: Er is een speciale rolstoel  voor Marjolijn aangevraagd.

Ik ben benieuwd!!!

Nou lieve fans doe allen mee met de prijsvraag over de kaarten, hoop hard op herstel van mijn been en volgende week horen jullie wie gewonnen heeft !!!!

Liefs en alle groetjes

Marjolijn

Vrijdag 10-02-2006

Meeste recentste verslag over Marjo geciteerd door Marjolijn.

Datum: 10/02/2006
Lokatie: VU ziekenhuis 6C-62 te Amsterdam
Tijdstip 13:36 lokale tijd
Aanwezig zijn: A. Het slachtoffer Marjolijn
B. Weblogger Lars van den Berg


Situatieschets
In de eenpersoonskamer ligt Marjolijn haveloos op haar bed terwijl Lars, stijlvol als altijd, met de laptop op zijn schoot de nu al legendarische woorden notuleert:"Het schiet ook nooooooit op he!"
Lars:"Waar slaat dit allemaal op?

Afgelopen dagen hebben de heren en dames medici de nodige expertise uit de kast moeten trekken om Marjolijn´s lichamelijke conditie in kaart te brengen.
Als eerste is in haar hersenpannetje een haarfijn scheurtje ontdenkt, precies in het visuele gedeelte van haar hersenen. Hierdoor heeft ze erg veel last van (visuele) verwardheid.

(*Tip, maak nu nog geen keiharde afspraken, ze vergeet het toch weer)

De katheter is verwijderd alsmede het infuus voor de antibiotica, hoera, alweer twee slangen minder.

Afgelopen week is Marjo voor de tweede keer naar de O.K. gereden, de wond aan haar been is bijgewerkt zodat er een vacuumpomp kon worden geplaats, dit overigens pijnlijke proces moet het herstel van nieuw te ontwikkelen speerweefsel bevorderen. Niet leuk, maar wel noodzakelijk.

Bijzonder blij is Marjo met alle kaarten, 75 stuks in totaal, de vrolijke kleuren en voorstellingen zorgen voor een zeer positief gevoel. Alle bloemen, hondjes, konijntjes, girafjes.

Daarnaast lijkt het wel alsof de bloemenveiling uit Aalsmeer een nevenvestiging heeft geopend in het VU op kamer 62 van 6C. Deze verhogen zienderogen de kamerwaarde. Geurt kijkt meteen even de dekking na van de polis.

Al met al een heftige week, maar dankzij onze rots in de branding (Geurt) hebben wij hem goed doorstaan. Teamwork!

PS. Wie onze Daan in actie wil zien kan nu reeds op twee plaatsen in Amsterdam terecht. Spring - Top restaurant op de Wilelmsparkweg en Het Bildenberg - Jan Luycken Hotel in de Jan Luyckenstraat.

Wo & Do 1/2-02-2006

Sorry dat ik gisteren neit aan het tikken ben geslagen maar ik had het wat druk, na vandaag de hele dag gewerkt heb ik nu tjid voor het weblog.

Woensdag en donderdag kunnen worden gezien als positieve dagen, marjo praat als mensen bij haar zijn op het niveau wat wij van haar gewend zijn; erg veel dus :)
Zo nu en dan komen en nog wat onzinnigheden uit maar die horen bij de hersenschudding en medicijnen. Zo werd Geurt  woensdag ochtend wakker gebeld door marjo met de vraag of wij aan het ziekenhuis toestemming hebben gegeven dat zij haar tot de Islam bekeren. (De oorzaak bleek, Moussa, een moslimjongen die nachtdienst liep, in combinatie met de medicijnen die marjo krijgt plus de hersenschudding)

Een andere topper van woensdag was dat ik (Lars) goed mijn parkieten moest verzorgen... (Ik heb helemaal geen parkieten)

Het serieuzere nieuws is dat de wond aan het been goed geneest, echter, de zenuw is erg beschadigd, het wordt nog 1.5 week wachten tot de dokter daar iets zinnigs over kan zeggen met betrekking tot het herstel. Het ziet er naar uit dat het een revalidatieproces gaat worden tussen de 3 en 6 maanden. Of marjo ooit nog goed kan lopen is dan nogmaar de vraag... :(


Positief nieuws is dat gevolgen van de hersenschudding af nemen, dit is voornamelijkde de hoofdpijn, de duizeligheid, de misselijkheid en de onzinnigheden. ;)

Ook de visite aantalen zijn niet gering, de kamer staat vol met bloemen en kaarten, iets wat marjo erg waardeert. Elke dag zien we dat ze vooruit gaat kwa energie en kwa herderheid, ze wil van alles alweer regelen, zelf hoe Geurt en Daniel de pizza thuis klaar gaan maken.

Over de oorzaak van het ongeluk is helaas nog niks bekend, de vrouw die marjo heeft aagereden zegt dat ze niet door rood is gereden, meer is ons niet bekend gemaakt door de politie.

 

Dinsdag 31-01-2006

Vanmorgen zijn wij weer langs gegaan, marjo was erg bij en wat minder onrustig dan gister, of dat door de medicijnen komt of omdat alles een beetje een plaats krijgt weten we niet, wellicht een beetje van beide.

Haar korte termijn geheugen is alweer herstellende, ze wist dat gisteren haar collega's waren langs gekomen en waarom ze in het ziekenhuis ligt, een goed teken dus.

Vandaag komt de chirurg langs om wat dood weefsel van haar been te verwijderen, dit gebeurt op haar kamer dus we verwachten geen grote ingreep.

!!!Marjo belt op dit ogenblik en ze verteld dat ze is aangesloten op het morfine pompje, wat inhoudt dat ze zelf verdoving kan toedienen dmv een knopje. Dit pompje heeft een max per uur wat er voorzorgt dat ze niet overloos door kan pompen :) Ook meldt ze dat er geen vers fruit is en of we dit willen meenenemn.
Daarnaast verveelt ze zich een ongeluk, ze kan geen kant op dus voor de mensen die nog langs komen, zorg voor entertaining :)

 

maandag 30-01-2006

Na marjolijns belletje zijn wij meteen naar haar toe gegaan. Daar aangekomen zag marjo er al een stuk beter uit, een kleurtje op haar gezicht en zat ze rechtop.

Doordat haar korte termijn geheugen was aangetast wist ze nauwelijks wat er is gebeurt de afgelopen dagen en waarom ze in het ziekenhuis lag. Dat wij waren langsgekomen kon ze zich heel vaag herinneren. Een herinnering van het ongeluk zelf is er helemaal niet, we weten niet of dat ooit nog naar boven komt of dat dat een zwart gat blijft. 

Ook de neuroloog met een assistente kwam langs om marjo te controleren, maar doordat we zo hebben gepraat met haar was ze erg uitgeput. Ze heeft nog erg last van de hersenschudding wat leidt tot duizeligheid en hoofdpijn. De neuroloog concludeerde dat ze steeds beter reageerde wat fijn was om te horen. Haar voet van het rechter been blijft echter een heikel punt, ze kan haar tenen naar beneden bewegen maar niet naar boven, daarnaast kan ze nu ook nog niet haar complete voet bewegen. Pas over twee weken kan hier meer over gezegd worden.

Eind van de middag was het even druk met bezoek, enkele collega´s en vrienden kwamen marjo een hart onder de riem steken, hier kikkerde ze goed van op. Toen Lars 30min later vanuit college kwam lag ze lekker te slapen.

Maandag 30-01-2006 9:44

Ik (Lars) stond vanochtend raar naar mijn gsm te kijken toen ik opeens werd gebeld door marjo's mobieltje, echter het was marjo zelf!

Ze was nog een beetje warrig (ze vroeg of ik wist wat er was gebeurt) en was dus vergeten dat we het hier elke keer over hebben gehad toen we bij haar waren.

Wat een opluchting toen zij belde, dat betekent dat ze haar gsm-pinnummer nog weet, mijn nummer nog weet (of weet hoe haar adresboek in haar gsm werkt) We hebben even gebabbeld en ik heb haar vertelt dat ik binnen een uurtje bij haar ben.

Zondag 29-01-2006 's avonds

Toen wij vanavond aankwamen was marjo aan het slapen, zij werd al vrij snel wakker en we konden voor het eerst een korte gesprek houden. Ze was een stuk opgewekter dan vanmorgen wat erg positief was.

Ze had enkele scans achter de rug en die waren allemaal positief, gelukkig :)

Na het gesprek met marjo kwam de neuroloog langs voor wat testjes. Deze gingen allemaal goed maar het gesprek met ons had haar behoorlijk uitgeput. Ze kon haar geboortedatum vertellen en die van Geurt! Ook werd de kracht in haar handen en haar voeten getest en deze waren ook goed.

Na de neuroloog werd marjo erg moe en wilden ze gaan slapen.

Met een positief gevoel zijn we naar huis gegaan :)

Zondag 29-01-2006 's ochtends

Vanmorgen zijn Geurt en ik weer bij marjo geweest. Toen we binnen kwamen had ze net een verdoving gekregen en werd haar wond opnieuw verbonden. Dit gebeurt 2maal daags om de kans op ontsteking tegen te gaan. Daarnaast krijgt ze ook penicillineom dit tegen te gaan.

Door de verdoving reageerd ze nog erg suf. Positief was wel dat ze glimlachte toen wij binnen kwamen.

Ook had ze weer wat kleur op haar wangen en voelde ze weer warm aan, iets wat ze de avond daarvoor niet deed.

Vanmiddag wordt marjo weer onder de scanner gelegd om zeker te zijn dat ze nergens anders complicaties heeft. Eind van de middag komt de neuroloog langs om te controleren of alles in orde is.

Vandaag zagen we ook voor het eerst 1 kant van de wond, dit was toch best heftig.

Marjo zou eerst worden voorzien van een morfine pompje waarbij ze zelf een kleine dosis morfine kon toedienen, dit is vandaag echter weg gehaald omdat ze nog niet in staat is om dit zelf toe te dienen. Haar korte termijn geheugen werkt nog niet optimaal, vandaar.

Eind van de middag gaan we weer even langs.

De volgende ochtend... 28-01-2006

28-01-2006

Lieve familie en vrienden,

Geurt en ik (Lars) komen net terug van Marjo. Wij zijn om 11:00 op bezoek geweest. Bij haar aangekomen merkten we op dat haar mentale toestand al ietsje verbeterd was. Ze herkende ons direct wat een goed teken is. Ze heeft wat onrustig de nacht gehad en heeft erg veel pijn aan haar been, de hersenschudding zorgt voor misselijkheid en veel hoofdpijn. Ze heeft veel dorst maar dat water komt zo nu en dan weer eens terug.

Van de doktor hebben we te horen gekregen dat er twee pennen in haar been zitten, dit om haar gebroken scheen bij elkaar te houden en te laten helen. Aan deze pennen wordt haar been omhooggehouden om ervoor te zorgen dat de wond aan haar kuit ontlast blijft.

Tijdens ons bezoek kwam de neuroloog langs om wat testjes uit te voeren. (Direct na Marjo's aanrijding was ze haar zichtsvermogen kwijt welke in het ziekenhuis weer terug kwam.)
Marjo's ogen werken nu weer ok, haar pupillen reageren op licht wat een goed teken is, ook kon zij de commando's van de neuroloog uitvoeren zoals het knijpen in handen en het bewegen van tenen.

De arts vertelde ons dat de pennen en het metalen apparaat (heb ik even geen naam voor) wat haar scheen bij elkaar houdt zo een drie maanden daar blijft zitten. Daarnaast kunnen zij helaas niet zeggen in hoeverre marjo haar onderbeen weer kan gebruiken in de toekomst en hoelang zij moet revalideren.

Vanavond gaan we weer langs.

Verhaal over het ongeluk

28-01-2006
Lieve familie en vrienden,

Zoals jullie allen weten heeft Marjolijn een ernstig ongeluk gehad. Met deze weblog willen wij jullie op de hoogte houden van de ontwikkelingen. We zullen proberen elke dag een stuk te schrijven met het laatste nieuws.

Ik zal beginnen vanaf het begin.

Marjolijn is op vrijdag ochtend om 8:15 vertrokken met de fiets richting de Schakel waar zij om 8:45 een afspraak had. Toen zij niet op school was aangekomen hebben haar collega's om 9:15 gebeld naar Marjo's huis. Daar beantwoordde Geurt de telefoon en meldde de collega's dat Marjo al 8:15 was vertrokken.
Direct na dit telefoontje is Geurt in de auto gesprongen; direct bij het eerste grote kruispunt (beneluxbaan/poortwachter)was het al raak. Overal politie auto's en de weg was afgezet. Marjo was op het moment dat Geurt aankwam al afgevoerd. Ze bleek te zijn geschept door een auto. Wat er exact is gebeurt weten wij nog niet, dit moet uitblijken uit onderzoek.

Wij vinden het erg moeilijk te geloven dat Marjo door rood is gereden en de remsporen op het wegdek geven aan dat er flink geremd is. Deze sporen bevonden zich echter niet voor de stopstreep bij het stoplicht maar op het fietsgedeelte. Het is echter nog te vroeg om uitspraak te doen wat er precies gebeurt is.

Nadat Marjo was geschept is zij direct afgevoerd naar het VUmc waar zij 3 uur lang geopereerd is aan haar rechter been.
Ze bleek een zware hersenschudding te hebben en haar rechter been is er ernstig aan toe. Haar scheen is gebroken en haar kuit, alsmede haar zenuwbaan, zijn zwaar beschadigd.

Lars was onderweg naar college toen hij Daniel thuis belde, die vertelde hem dat Marjo in het ziekenhuis was opgenomen na een ongeluk en dat de toestand stabiel was. Lars is direct naar het VUmc gegaan waar zij hem niet veel konden vertellen.

Lars is toen naar Geurt toegegaan thuis, daar hebben zij de belangrijkste spullen gepakt en deze om 13:30 naar het ziekenhuis gebracht. Wij hebben erg lang moeten wachten tot we Marjo weer konden zien. 17:30 kregen wij eindelijk toestemming om Marjo te zien.

Door de hersenschudding en de uitwerking van de narcose was zij in een erg verwarde toestand, ze herkende ons (Lars en Geurt) niet. Op dat moment schiet je wel helemaal vol.


Tussen 20:00 en 21:00 zijn wij nog een keer langs gegaan,
het goede nieuws was dat ze ons herkende en dat ze zelfstandig haar tenen kon bewegen en dat ze gevoel had in haar voet. Echter was ze nog verward en erg duf door de verdoving en de hersenschudding.

Einde vrijdag 27-01-2006